Bio-PE i bio-PET w Bioplastics Guide

Bioplastiki, które nie ulegają biodegradacji

Nie każdy bioplastik się rozkłada. Bioplastics Guide, anglojęzyczny serwis edukacyjny, szczegółowo opisuje grupę tworzyw typu drop-in, wśród których najważniejsze są bio-PE i bio-PET. Ich budowa chemiczna jest identyczna z odpowiednikami kopalnymi, różni je jedynie pochodzenie węgla.

Bio-PE wytwarza się z etanolu z trzciny cukrowej, zwykle za pośrednictwem bioetylenu. Dostępny jest w odmianach HDPE, LDPE i LLDPE o właściwościach takich samych jak tradycyjny polietylen. Bio-PET w obecnych gatunkach handlowych jest biobazowy w około 30%, ponieważ z surowca roślinnego pochodzi tylko glikol (MEG). W pełni biobazowy PET pozostaje na etapie pilotażowym.

Zalety według przewodnika

• niższy ślad węglowy na etapie od surowca do bramy zakładu,
• parametry i trwałość identyczne z tworzywami konwencjonalnymi,
• brak konieczności przeprojektowania produktów i linii produkcyjnych,
• pełna zgodność z istniejącym recyklingiem: bio-PE trafia do strumienia PE (kody 2 i 4), a bio-PET do strumienia PET (kod 1).

Serwis omawia także pokrewne materiały: PEF o lepszych właściwościach barierowych niż PET, poliamidy z oleju rycynowego (PA11, PA610, PA1010) oraz bio-PTT. Zwraca uwagę, że udział bio-PET na rynku maleje wraz z rozwojem PEF.

Na tym przykładzie przewodnik dobitnie pokazuje, że przedrostek „bio” nie oznacza biodegradowalności – takie tworzywa należy kierować do recyklingu, a nie do kompostu.

Przewodnik zaznacza przy tym uczciwie, że bilans środowiskowy tych materiałów zależy od użytkowania gruntów, zużycia wody i sposobu postępowania z odpadem, a w zrównoważonym pozyskiwaniu surowca pomagają systemy takie jak Bonsucro i ISCC PLUS.